عشق

 از روي پلك شب

شب سرشاري بود
رود از پاي صنوبرها تا فراتر مي رفت
دره مهتاب اندود و چنان روشن كوه كه خدا پيدا بود
 در بلندي ها ما
 دورها گم سطح ها شسته و نگاه از همه شب نازك تر
 دست هايت ساقه سبز پيامي را ميداد به من
و سفالينه انس با نفسهايت آهسته ترك مي خورد
 و تپش هامان مي ريخت به سنگ
از شرابي ديرين شن تابستان در رگ ها
و لعاب مهتاب روي رفتارت
تو شگرف تورها و برازنده خاك
فرصت سبز حيات به هواي خنك كوهستان مي پيوست
سايه ها بر مي گشت
 و هنوز در سر راه نسيم
پونه هايي كه تكان مي خورد
جنبه هايي كه به هم مي ريخت

    ** روبان را باز كنيد و سر جعبه را بگشاييد:

    ** اين جعبه پر از عشق 
    **                     شادي
    **                      درد
    **                    و معجزه است

    ** تمام اينها چشم روشني انسان شدن ماست، 
    **                                               اينها همان زندگي است...

ما به هم محتاجيم ، ما به هم محتاجيم

مثل ديوونه به خواب ، مثل گندم به زمين ، مثل شوره زار به آب

ما به هم محتاجيم

مثل ما به آدمها ، مثل ماهي ها به آب ، مثل آدم به هوا

ما به هم محتاجيم

دستامون از هم اگه دور بمونه ، شب شيشه اي ديگه نمي شکنه

از تو اين شيشه اي هميشگي ، خورشيد مقوايي سر مي زنه

به عذاي دوري دستهاي ما ، کوچه ها ساکت و بي صدا مي شوند

بوي رخوت همه جا رو مي گيره ، همه درها به غربت وا مي شوند

جاده ها که به خورشيد مي رسند مثل تاريکي بي انتها مي شوند

ما به هم محتاجيم